قرص های خوراکی یکی از رایج ترین و گسترده ترین اشکال دوز دارو در پزشکی مدرن است. آنها به صورت خوراکی وارد بدن می شوند ، در دستگاه گوارش تجزیه می شوند و ماده فعال را آزاد می کنند و در نتیجه اثرات درمانی آنها را انجام می دهند. به عنوان یکی از فرمولاسیون های اصلی دارو ، قرص های دهان به دلیل فرآیند تولید بالغ ، دوز دقیق ، قابلیت حمل و سهولت تجویز ، یک انتخاب ارجح برای درمان بالینی و استفاده در منزل است.
با استفاده از فرم دوز ، قرص های خوراکی در درجه اول شامل قرص های ساده ، قرص های روکش شده ، قرص های پراکنده ، قرص های جویدنی ، قرص های پربار و قرص های پایدار {0} است. قرص های ساده اساسی ترین فرم دوز هستند که به طور معمول برای اکثر داروها به طور مستقیم و مناسب فشرده می شوند. قرص های روکش شده با یک فیلم یا روکش قند برای بهبود طعم ، ماسک بوی ناخوشایند یا کنترل دارویی پوشانده شده اند. قرص های پراکنده به سرعت در آب تجزیه می شوند و آنها را برای کسانی که مشکلات بلع دارند آسان تر می کنند. قرص های جویدنی پس از جویدن بلعیده می شوند و معمولاً توسط کودکان یا گروه های خاص بیمار مورد استفاده قرار می گیرند. قرص های پر زرق و برق در هنگام قرار گرفتن در معرض آب حباب تولید می کنند و به سرعت حل می شوند و باعث می شوند آنها برای داروهایی که نیاز به شروع سریع عمل دارند مناسب باشد. قرص های پایدار- با استفاده از یک فرآیند تخصصی ، به آرامی دارو را در بدن آزاد می کند و مدت زمان اثر آن را طولانی می کند و فرکانس دوز را کاهش می دهد. مزایای قرص های خوراکی نه تنها در تجویز مناسب آنها بلکه در دوز دقیق و قابل کنترل آنها و روند تولید به راحتی استاندارد شده است ، که از ثبات و ایمنی اثربخشی دارو اطمینان حاصل می کند. علاوه بر این ، فن آوری های دارویی مدرن مانند پوشش فیلم ، فشرده سازی گلوله و طراحی قرص چند لایه باعث افزایش فراهمی زیستی و پیروی از بیمار قرص های دهان شده است.
با این حال ، جذب قرص های خوراکی به طور قابل توجهی تحت تأثیر محیط دستگاه گوارش قرار می گیرد. دسترسی فراهمی زیستی برخی از داروها ممکن است به دلیل اثرات عبور اول-} یا اثرات مانع دستگاه گوارش کاهش یابد. بنابراین ، انتخاب فرم دوز مناسب بر اساس ویژگی های خاص دارو بسیار مهم است. در آینده ، با نوآوری مداوم فناوری فرمولاسیون ، قرص های شفاهی نقش مهمی در پزشکی دقیق و درمان شخصی دارند.
